1 oktober 2026
Dagboek van een kattentrimmer: Lowie
Als ik bij Lowie thuis kom, is hij nog buiten. Als mijn spullen klaar liggen, lokt zijn baasje hem naar binnen met wat lekkers. Ik vraag haar niet alles te geven, zodat we nog wat omkoopmateriaal hebben. Op mijn tafel moet hij er echter niets van weten…
Hij draait en keert en wil eigenlijk het liefst van mijn tafel. Ik vraag zijn baasje hem zachtjes te begrenzen en te kriebelen, maar niet vast te houden, omdat de spanning bij een kat dan snel op loopt. Ik scheer steeds de kanten waar ik bij kan en verwijder steeds meer stukken vilt en klitten. Sommige plekjes zijn duidelijk vervelender dan andere en Lowie vindt er wat van.
Lowie kijkt mij met grote ogen aan en zijn oren staan in standje pet, een beetje zijwaarts en hij is duidelijk geirriteerd. Hij doet niks, maar dat kan natuurlijk elk moment omslaan. Ik let op dat ik hem niet aanstaar, geef hem af en toe een langzame knipoog en ga even aan de andere kant verder. Dan hoef ik hem iets minder frontaal te benaderen.
Zijn spanning loopt op en hij doet steeds meer moeite van de tafel af te gaan. Ik geef hem even pauze om te kijken of zijn spanning zakt en in de tussentijd drink ik mijn koffie op die ik van de baas gekregen heb. Hierna zetten we Lowie weer op tafel in de hoop dat ik nog een paar klitten uit zijn vacht kan kammen. Helaas is hij er nog steeds echt klaar mee en staat hij volledig in vluchtstand.
Het vilt en de ergste klitten zijn er af, voor meer gepeuter heeft Lowie geen geduld (en energie?) meer. Het is immers een baas op leeftijd. Ik zet hem op de grond en zeg dat het genoeg is geweest voor hem. Ik geef hem nog een zakje kattenkruid in de hoop dat hij er op de grond wel interesse in heeft.
Hij ruikt er eens aan en gooit zich dan op zijn zij. Gelukkig kijkt hij mij al wat vriendelijker aan en lijkt hij wat meer te ontspannen. Als vervolgens de deur naar de tuin weer open gaat, is hij weer helemaal gelukkig en loopt hij heerlijk rustig op zijn oude mannen tempo naar buiten.
Lowie kijkt mij met grote ogen aan en zijn oren staan in standje pet, een beetje zijwaarts en hij is duidelijk geirriteerd. Hij doet niks, maar dat kan natuurlijk elk moment omslaan. Ik let op dat ik hem niet aanstaar, geef hem af en toe een langzame knipoog en ga even aan de andere kant verder. Dan hoef ik hem iets minder frontaal te benaderen.
Zijn spanning loopt op en hij doet steeds meer moeite van de tafel af te gaan. Ik geef hem even pauze om te kijken of zijn spanning zakt en in de tussentijd drink ik mijn koffie op die ik van de baas gekregen heb. Hierna zetten we Lowie weer op tafel in de hoop dat ik nog een paar klitten uit zijn vacht kan kammen. Helaas is hij er nog steeds echt klaar mee en staat hij volledig in vluchtstand.
Het vilt en de ergste klitten zijn er af, voor meer gepeuter heeft Lowie geen geduld (en energie?) meer. Het is immers een baas op leeftijd. Ik zet hem op de grond en zeg dat het genoeg is geweest voor hem. Ik geef hem nog een zakje kattenkruid in de hoop dat hij er op de grond wel interesse in heeft.
Hij ruikt er eens aan en gooit zich dan op zijn zij. Gelukkig kijkt hij mij al wat vriendelijker aan en lijkt hij wat meer te ontspannen. Als vervolgens de deur naar de tuin weer open gaat, is hij weer helemaal gelukkig en loopt hij heerlijk rustig op zijn oude mannen tempo naar buiten.
Terug naar het blogoverzicht