24 september 2026
Dagboek van een kattentrimmer: Mark
De laatste keer dat Mark in een reismandje moest, heeft hij deze uit angst volledig ondergepoept. Zijn baasje heeft mij dus gevraagd aan huis te komen. Daar aangekomen blijkt dit voormalig Scheldekatje erg angstig te zijn en het is een uitdaging om van zijn klitten af te helpen.
Als eerste zet ik rustig mijn spullen neer en laat ik Mark nog even met rust. Ik zet ook alvast een amgstremmende olie open. Ik vraag of de baas alvast de deur naar boven dicht doet en als alles klaar ligt, vraag ik hem Mark te halen. Mark komt laag op zijn poten met een lage staart de kamer in gelopen en de baas doet ook de laatste deur dicht. Mark doet een rondje door de kamer op zoek naar een verstopplek en vindt deze achter de krabpaal in de hoek van de kamer.
Ik zet de rustgevende olie in zijn buurt, zodat hij deze kan ruiken, leg een stokje Matatabi en een zakje valeriaan neer en bied hem wat Churu aan. Hij ruikte er eens aan, maar heeft geen echte interesse. Dan eerst maar een kopje koffie, zodat hij kan wennen aan mijn aanwezigheid, mijn rare, “gevaarlijke” spullen en de olie in kan werken.
Na een poging hem te pakken zonder succes en een ontsnapping van mijn trimtafel af, eindigt hij op de bank met de baas. Hij blijft rustig liggen, terwijl de baas hem zachtjes aait. Ik vraag de baas of ik hem op de bank mag helpen in plaats van de trimtafel en gelukkig is dat prima.
Tijdens het scheren zoekt Mark zijn veiligheid bij zijn baas. Het is mooi om te zien, gezien hij nog geen half jaar op dit adres woont en zich nog maar een paar weken laat zien. Zachtjes scheer ik de klitten weg, want uitkammen zou extreem pijnlijk zijn en zijn gevoel van veiligheid wegnemen. Als het tijd is om aan de andere kant te scheren, halen we het kussen waar hij tegenaan geleund ligt weg, zodat ik er bij kan. Dat dacht ik, maar hij zou geen kat zijn als hij daar geen stokje voor zou steken. Mark duikt lekker weg achter zijn baas, tegen de bankleuning aan. Na een beetje draaiwerk en een kleine stoelendans, kom ik toch bij de laatste klitten. Ook de randjes kan ik nog netjes controleren op resterende klitten en wat oud haar uitkammen.
Ik geef als tip Mark goed in de gaten te houden om te kijken of er buitenom de extreme stress medische oorzaken kunnen zijn voor de klitten. En mocht hij nog een keer naar de dierenarts gaan, dat hij aan de dierenarts kan vragen of hij angstremmende medicatie mag gebruiken. Wat altijd kan en geen kwaad kan, is Zylkene of Feliway Happy Snack. Deze zijn zonder recept verkrijgbaar en werken op basis van een rustgevend melkeiwit. De vraag is alleen of dit voldoende helpt bij deze extreme angst.
Aan het eind gaan de deuren weer open en zoekt Mark meteen een goede verstopplek om bij te komen van deze spannende ervaring. Hopelijk gaat de stress snel over in opluchting, omdat hij van zijn nare, pijnlijke klitten af is.
Ik zet de rustgevende olie in zijn buurt, zodat hij deze kan ruiken, leg een stokje Matatabi en een zakje valeriaan neer en bied hem wat Churu aan. Hij ruikte er eens aan, maar heeft geen echte interesse. Dan eerst maar een kopje koffie, zodat hij kan wennen aan mijn aanwezigheid, mijn rare, “gevaarlijke” spullen en de olie in kan werken.
Na een poging hem te pakken zonder succes en een ontsnapping van mijn trimtafel af, eindigt hij op de bank met de baas. Hij blijft rustig liggen, terwijl de baas hem zachtjes aait. Ik vraag de baas of ik hem op de bank mag helpen in plaats van de trimtafel en gelukkig is dat prima.
Tijdens het scheren zoekt Mark zijn veiligheid bij zijn baas. Het is mooi om te zien, gezien hij nog geen half jaar op dit adres woont en zich nog maar een paar weken laat zien. Zachtjes scheer ik de klitten weg, want uitkammen zou extreem pijnlijk zijn en zijn gevoel van veiligheid wegnemen. Als het tijd is om aan de andere kant te scheren, halen we het kussen waar hij tegenaan geleund ligt weg, zodat ik er bij kan. Dat dacht ik, maar hij zou geen kat zijn als hij daar geen stokje voor zou steken. Mark duikt lekker weg achter zijn baas, tegen de bankleuning aan. Na een beetje draaiwerk en een kleine stoelendans, kom ik toch bij de laatste klitten. Ook de randjes kan ik nog netjes controleren op resterende klitten en wat oud haar uitkammen.
Ik geef als tip Mark goed in de gaten te houden om te kijken of er buitenom de extreme stress medische oorzaken kunnen zijn voor de klitten. En mocht hij nog een keer naar de dierenarts gaan, dat hij aan de dierenarts kan vragen of hij angstremmende medicatie mag gebruiken. Wat altijd kan en geen kwaad kan, is Zylkene of Feliway Happy Snack. Deze zijn zonder recept verkrijgbaar en werken op basis van een rustgevend melkeiwit. De vraag is alleen of dit voldoende helpt bij deze extreme angst.
Aan het eind gaan de deuren weer open en zoekt Mark meteen een goede verstopplek om bij te komen van deze spannende ervaring. Hopelijk gaat de stress snel over in opluchting, omdat hij van zijn nare, pijnlijke klitten af is.
Terug naar het blogoverzicht